Budowa ścian zewnętrznych
Z jakich konkretnie materiałów możemy wznieść ściany zewnętrzne w naszym domu? Okazuje się, że decydując się na zdecydowanie najpopularniejszą technologię murowaną, możemy wybierać spośród szeregu materiałów budowlanych. Wbrew pozorom wiele z nich umożliwia szybkie i wygodne wznoszenie ścian zarówno jedno-, jak i wielowarstwowych, dzięki czemu tempo, w jakim powstają budynki mieszkalne wznoszone w technologii murowanej, może być niemal porównywalne z tym, z jakim mamy do czynienia w przypadku budownictwa bazującego na prefabrykantach. Nowoczesne materiały budowlane umożliwiają również doskonałe zabezpieczenie budynków przed stratami ciepła, a oprócz tego są całkowicie bezpieczne dla zdrowia ludzi i zwierząt. Również ich ceny znacząco się różnią, co sprawia, że każdy inwestor może bez trudu znaleźć rozwiązanie perfekcyjnie dopasowane do swoich możliwości finansowych.
Ceramika tradycyjna
Wśród ceramiki tradycyjnej występują przede wszystkim pustaki oraz cegły. Dzielą się one na cegły i pustaki pełne oraz drążone. Cegły budowlane pełne są całkowicie pozbawione otworów lub posiadające je w wariancie stosunkowo niewielkim, bo nieprzekraczającym 15% powierzchni ich podstawy. Z kolei ceramika drążona posiada otwory, których wielkość kształtuje się na poziomie od 15 do nawet 60% powierzchni podstawy – do tej grupy należą pustaki i cegły modułowe, dziurawki i kratówki. Cegły są rzadko stosowane do wznoszenia ścian, gdyż takie rozwiązanie jest niesamowicie pracochłonne. Te materiały budowlane swoimi początkami sięgają tradycyjnych technik budowlanych znanych ludzkości od stuleci, jednak obecnie stosowane cegły i pustaki posiadają o wiele bardziej nowoczesne formy i udoskonalony skład. Do produkcji ceramiki tradycyjnej wykorzystywane są obecnie przede wszystkim glina lub iły z domieszką piasku oraz wody. Po uformowaniu i wysuszeniu pustaki oraz cegły z ceramiki tradycyjnej są następnie wypalane w wysokiej temperaturze.
Wznoszenie ścian z ceramiki tradycyjnej wymaga zastosowania grubych spoin, najczęściej o optymalnej szerokości 12 milimetrów. Najczęściej w duecie z nimi stosuje się klasyczną zaprawę cementowo-wapienną, choć obecnie często w jej miejsce stosowana jest zaprawa ciepłochronna, co ma na celu zapewnić budynkom lepszą izolację termiczną. Kolejne warstwy murowane z ceramiki tradycyjnej powinny być względem siebie przesunięte o co najmniej 8-10 centymetrów. Jakie są najważniejsze charakterystyczne cechy ceramiki tradycyjnej? Przede wszystkim jest to materiał bardzo tani, przez co wybierając pustaki czy też cegły ceramiczne, możemy poczynić znaczne oszczędności. Cechą charakterystyczną budynków wzniesionych w tej technologii jest to, że stosunkowo długo trzymają one ciepło w swoim wnętrzu, ale również długo się nagrzewają, co może być szczególnie dotkliwe na początku sezonu grzewczego. Jest to również materiał uważany za stosunkowo zdrowy i przyjazny człowiekowi, a ponadto cechuje się on pełną ognioodpornością i wysoką paroprzepuszczalnością. Niestety, przy użyciu pustaków i cegieł z ceramiki tradycyjnej możemy wznosić jedynie ściany wielowarstwowe. Ich kolejną wadą są słabe parametry, jeśli chodzi o izolację termiczną. Sam proces murowania trwa z kolei dość długo, a dodatkowo obróbka i przycinanie elementów wykonanych z ceramiki tradycyjnej jest stosunkowo problematyczne. Oprócz tego ten rodzaj pustaków i cegieł jest ciężki, a ściany z nich wzniesione w dużym stopniu wchłaniają wodę z podłoża bądź z opadów atmosferycznych.
Ceramika poryzowana
Tym, co w największym stopniu odróżnia ceramikę w tym wariancie od ceramiki klasycznej, jest połączenie gliny bądź iłów z wodą i mączką drzewną, bądź niekiedy alternatywnie trocinami. Pod wpływem wysokiej temperatury podczas wypalania pustaków ten drewniany wkład ulega całkowitemu wypaleniu, zaś w miejscach, w których się on znajdował, pozostają puste pory wypełnione powietrzem o mikroskopijnych wymiarach. To właśnie wysoka porowatość tego rodzaju ceramiki sprawia, że posiada ona znacznie lepsze właściwości, jeśli chodzi o izolację termiczną, aniżeli pustaki i cegły w wersji tradycyjnej.
Ceramika poryzowana zdecydowanie najlepiej współpracuje z zaprawą powstałą z myślą specjalnie o grubych spoinach. Minimalna szerokość spoin w tym wypadku powinna wynosić co najmniej 12 milimetrów. Kolejne warstwy pustaków z ceramiki poryzowanej powinny być względem siebie przesunięte o minimum 8 centymetrów. Obecność mikroskopijnych porów sprawia, że w odróżnieniu od ceramiki tradycyjnej jej poryzowany wariant zapewnia znacznie lepszą izolację termiczną. Ponadto pustaki wykonane z tego materiału są znacznie lżejsze, a oprócz tego dość dobrze izolują wnętrza pod względem akustycznym. Ceramika poryzowana jest również odporna na wszelkie czynniki atmosferyczne, co umożliwia pozostawienie nieotynkowanego budynku nawet na kilka sezonów. Tym, co odróżnia poryzowaną ceramikę od tej w wersji tradycyjnej, jest również szybsze i łatwiejsze murowanie, co wynika z zastosowania do łączenia pustaków systemu piór i wpustów. Podobnie jak klasyczne pustaki, te z mikroskopijnymi porami doskonale przepuszczają parę, a ponadto są odporne na ogień. Niestety, ceny pustaków poryzowanych są znacznie wyższe, zaś same elementy budowlane odznaczają się znacznie większą kruchością i podatnością na zniszczenia niż w przypadku ceramiki tradycyjnej.
Beton komórkowy
To obecnie zdecydowanie najpopularniejszy materiał budowlany w naszym kraju. Jest on również znany jako suporeks, gazobeton bądź porobeton – ta ostatnia nazwa świetnie opisuje jego charakterystyczną, mocno porowatą strukturę. Do jego produkcji wykorzystywane są takie naturalne komponenty jak piasek, wapno, woda oraz niewielka domieszka cementu i anhydrytu. Z kolei powstanie milionów maleńkich porów jest zasługą zastosowania specjalistycznej pasty aluminiowej. Skład ten przekłada się na jego walory prozdrowotne i niewielki wskaźnik szkodliwego promieniowania.
Bloczki z betonu komórkowego poza najbardziej klasycznym kształtem dostępne są również w formie gotowych nadproży oraz elementów uformowanych na kształt litery U. Przy ich pomocy można wznosić ściany zarówno w technologii jednowarstwowej, jak i te w wariancie wielowarstwowym. W tym pierwszym przypadku do spoinowania wykorzystuje się zaprawę do cienkich spoin, z kolei wielowarstwowe ściany wymagają zaprawy do grubych spoin bądź specjalistycznej zaprawy ciepłochronnej. Materiał ten jest obecnie stosowany głównie w budownictwie jednorodzinnym, ale jego zadowalająca odporność na ściskanie i powstawanie naprężeń sprawia, że coraz częściej sięga się po niego również podczas wznoszenia bloków wielorodzinnych.
Podstawowym atutem betonu komórkowego jest jego wysoka izolacja termiczna. Ponadto wznoszenie ścian z bloczków betonowych przebiega ponadprzeciętnie szybko, co ułatwia system piór i wpustów służący do łączenia bloczków ze sobą. Ten materiał budowlany jest w pełni odporny na ogień, a oprócz tego może być łatwo przycinany w zależności od potrzeb, co znacząco zwiększa komfort pracy z betonem komórkowym. Dodatkowo jest on wysoce mrozoodporny, a oprócz tego cechuje się on ponadprzeciętną lekkością. Niestety, beton komórkowy jest materiałem budowlanym, który charakteryzuje się słabą odpornością na niesprzyjające czynniki atmosferyczne, a oprócz tego w znacznym stopniu wsiąka wodę deszczową czy też gruntową. W efekcie ściany wzniesione w tej technologii mogą być o wiele bardziej podatne na powstawanie zawilgoceń, mogących prowadzić do tworzenia się ognisk pleśni czy też grzybów. Oprócz tego beton komórkowy zapewnia raczej słabą izolację akustyczną. Jest to również materiał budowlany o znacznej kruchości.</p