Instalacje wodociągowe wykonuje się z rur miedzianych, polietylenowych lub polipropylenowych. Przewody układa się liniowo, całą sieć podłącza do przyłącza wodociągowego, a później wykonuje piony z odgałęzieniami doprowadzającymi wodę do pomieszczeń. By cała infrastruktura mogła w ogóle działać, szczelnie łączy się ze sobą rury. W jaki sposób i przy pomocy jakich elementów armatury można to zrobić?
Rodzaje łączeń
Kolejne fragmenty rurociągu można ze sobą połączyć nierozłącznie lub rozłącznie. Trwałe połączenia stosuje się wszędzie tam, gdzie nie zachodzi potrzeba podpięcia do instalacji modułów ani zmiany kierunku nitki wodociągowej. Natomiast podłączenie np. wodomierza, kaloryferów, armatury, zmiana kierunku przewodu lub redukcja średnicy linii wymaga zastosowania połączeń skręcanych lub zaciskowych, by w razie ewentualnej awarii można było szybko i bez rozbiórki części instalacji wymienić zepsuty sprzęt na nowy. Służą do tego złączki mosiężne lub z PCV w zależności od tego, w jakim materiale robiona jest instalacja.
Łączenie rur z tworzyw sztucznych
Rury z tworzyw sztucznych łączy się poprzez:
- zgrzewanie – do zgrzewarki wkłada się końcówkę rury i złączkę. Pod wpływem wysokiej temperatury materiał topi się i trwale ze sobą zespala.
- klejenie – polega na pokryciu klejem wewnętrznej powierzchni kielicha jednej rury i bosego końca drugiej rury. Następnie oba elementy się na siebie nasuwa i czeka, aż preparat rozpuści ścianki, tym samym je ze sobą scalając.
- złączki – kształtki wsuwa się w końce rur gwintami/gwintem i zakręca. Jeśli posiadają nakrętkę, dokręca się ją przy pomocy klucza, by połączenie było jeszcze ściślejsze.
Łączenie rur miedzianych
Natomiast łączenia rur miedzianych dokonuje się przez:
- zaciskanie – prosta, dość szybka metoda, która wymaga złączek i zaciskarki. Do oczyszczonej rury wciska się złączkę i lekko przekręca rurę. Następnie zaznacza miejsce łączenia i zaciska zaciskarkę do momentu rozwarcia szczęk. Ten sposób scalania rur praktykuje się najczęściej w czasie obecności innych osób przy montażu oraz na terenach, gdzie zabronione jest realizowanie prac z użyciem ognia.
- lutowanie – rozróżnia się lutowanie miękkie w niższej (200-250ºC) oraz twarde w wyższej temperaturze (630-890ºC). Lutowanie miękkie wykonuje się lutownicą elektryczną lub palnikiem z użyciem cyny. Na oczyszczoną, odtłuszczoną rurę nakłada się spoiwo, następnie rurę łączy ją z kształtką i podgrzewa miejsce styku na całej długości. Z kolei do przeprowadzenia lutowania twardego niezbędne są lutownica o dużej mocy bądź palnik gazowy, a także mosiądz lub srebro. Rurę i kształtkę matowi się papierem ściernym, nakłada materiał lutujący, ogrzewa miejsce łączenia i umieszcza w nim, między jedną a drugą częścią, spoiwo.
- złączki – kształtki np. nyple, śrubunek mosiężny, mufy, kolanka, trójniki, czwórniki, redukcje wsuwa się w końce rur gwintem wewnętrznym lub zewnętrznym (wszystko zależy od tego, jakie połączenie się wykonuje), wkręca i dokręca kluczem. Najpierw jednak trzeba nałożyć na ich gwinty uszczelniającą taśmę teflonową (nawija się ją w kierunku przeciwnym do kierunku obracania gwinta), która zapobiegnie przeciekom. Chyba że korzysta się ze złączek zaciskowych – wtedy wystarczy docisnąć pierścień jej nakrętki, by uruchomiła się automatyczna blokada.
